azeno Vivis jen ĉe kamparano   
best' grizhara en malsano:   
ĉi azeno maljuniĝis,   
ĝiaj kruroj kadukiĝis,   
ne plu taugis por laboro.   
Do: azeno sen varloro.   
Mastro ne plu nutris ĝin,   
sed l'azeno savis sin:   
"Min grensakoj ne plu pikos,   
en Bremeno mi muzikos!   
En la urbmuzikorkestro   
mi fariĝos kanto-estro."
Sur la vojo ĝi renkontis  
hund' maljunan, kaj rakontis  
tiu ankau pri sufero,  
ke ĝi fuĝis el danĝero  
por ne esti vundbatata  
de la mastro. Sed ravata  
ĝi nun audis pri la plano  
ekfariĝi orkestrano.
hundo
kato Trie ili trovis katon.  
Tre bezonis ĝi kompaton:  
murdi volis ĝin la mastro,  
enterigi eĉ sen pastro!  
Ĉar ĝi ne plu musojn kaptis,  
oni ĝin "Lamulo" baptis.  
La azen' konsole diras:  
"Al Bremeno ni foriras.  
Venu, kantu kun ni du,  
vi timiĝu do ne plu!"
Tiuj tri renkontis laste  
kokon, kiu kuris haste  
for de sia hejmoloko  
por ne iĝi supokoko,  
kuirita kun spicaĵo,  
por la homoj tagmanĝaĵo.  
Diris tuj al ĝi l'azeno:  
"Marŝu kun ni al Bremeno,  
estu gaja, restu viva,  
estu tie muzikiva!"  

La ideo bone plaĉis  
al la koko. Ĝi kriaĉis:  
Mi fariĝos muzikanto,  
estos via kunmigranto.  
Ni kvarlingvaj kantos bone,  
esperante, unusone!"

koko
domo de rabistoj Pro malsato preskau svenis  
nun la kvar kaj fine venis  
dum la nokto al arbaro.  
Jen! La dom' de rabistaro  
inter arboj hele lumas,  
la kameno vigle fumas.  
Tutsilente nun elpaŝis  
niaj bestoj kaj sin kaŝis,  
soifegaj kaj manĝemaj,  
sub fenestro scivolemaj  
kion la rabistoj faras.  
Kaj la bestoj kvar ekstaras  
unu super la alia,  
sube azeneto nia.  
Tiel la metodon trovis,  
enrigardi ili povis.  
Tute supre de la koko  
subaudiĝis ĝojovoko:
"Mi avida tie vidas,  
ke rabistobando sidas  
ĉe manĝaĵoplena tablo!"  
La kvar bestoj de la fablo  
malsategon eksentegis  
kaj subite ekkriegis.  
Tra l'fenestro ili tretis,  
en la ĉambron sin enĵetis:  
kokkathundazenas kvaro.  
Ektimiĝas rabistaro.  
Enarbare ĉiu planto  
tremis pro la besta kanto.  
La bandestro krias: "Homoj!  
persekutas nin fantomoj!  
Savu sin rapide ĉiu  
el sorĉplena domo tiu!"  
Transkapiĝe ili saltis  
el la pordo, eĉ ne haltis  
ĉe l'bremena landolimo:  
pelis ilin tia timo.
rabistoj
urbmuzikantoj Sed la rabitaĵoj restis  
en la dom'. Kaj tie festis  
la kvarteto en diboĉo,  
kaj de ĉiu best' la voĉo  
laute sonis tra l'arbaro.  
De Bremeno ĝis la maro  
disvastiĝis la novaĵoj  
ke ŝtelmurdaj teruraĵoj  
en la land' ne plu ekzistas,  
ke neniu plu rabistas  
dank' al unusona kanto  
en la lingvo Esperanto.  
Estis granda la kuraĝo  
de la bestoj malgrau aĝo. 
Ilin nun la urb' honoras,  
libereco en ĝi moras:  
Koko, kato, hund' azeno  
simboliĝis por Bremeno.

Respondecas: Esperanto-Grupo Bremen, esperantigis: Hellmut Grebe, desegnaĵoj: Ella Klünder